Z życia kancelarii

Nie każda wygrana zapada na sali sądowej

Nie każda wygrana zapada na sali sądowej

Nie każda wygrana zapada na sali sądowej

Lubię wygrywać sprawy. Nie będę udawała, że jest inaczej.

Ale jedne z najbardziej satysfakcjonujących momentów w mojej pracy wcale nie wiążą się z ogłoszeniem wyroku.

Czasami największą satysfakcję daje mi sytuacja, w której udaje się zakończyć wieloletni konflikt bez konieczności dalszej walki przed sądem.

Tak było w jednej z prowadzonych przeze mnie spraw dotyczących zniesienia współwłasności.

Po intensywnych negocjacjach udało się wypracować porozumienie, które zostało sfinalizowane zawarciem umowy notarialnej.

A na zakończenie otrzymałam od klienta piękny bukiet kwiatów.

Ten gest sprawił mi ogromną przyjemność.

Ale równie ważne było dla mnie to, co udało się osiągnąć wcześniej.

Kiedy wspólna własność zaczyna dzielić ludzi

Współwłasność nieruchomości na pierwszy rzut oka wydaje się sprawą majątkową.

Jest nieruchomość. Są udziały. Są określone prawa.

Tyle że za tym wszystkim stoją ludzie.

Każdy z własnymi oczekiwaniami, planami i wyobrażeniem tego, jak powinno wyglądać rozwiązanie.

Dla jednej osoby nieruchomość może być przede wszystkim majątkiem o określonej wartości.

Dla drugiej miejscem związanym z ważną częścią życia.

Ktoś chce zakończyć współwłasność jak najszybciej.

Ktoś inny nie wyobraża sobie rezygnacji z określonego rozwiązania.

I czasami właśnie dlatego rozmowy stają się trudne.

Bo nie chodzi już wyłącznie o liczby.

Chodzi również o poczucie sprawiedliwości, wcześniejsze ustalenia, wzajemne pretensje i przekonanie, że ustępstwo będzie oznaczało przegraną.

Współwłasność nie zawsze musi kończyć się wieloletnim sporem sądowym. W zależności od sytuacji możliwe jest wypracowanie porozumienia albo konieczne staje się skierowanie sprawy do sądu. Każde z tych rozwiązań wymaga jednak oceny sytuacji prawnej, interesów współwłaścicieli i konsekwencji podejmowanych decyzji.

Więcej o możliwościach zakończenia współwłasności przeczytasz w zakładce Zniesienie współwłasności.

Negocjacje nie polegają na tym, żeby ktoś po prostu ustąpił

Nie lubię sprowadzać negocjacji do namawiania jednej strony, żeby zgodziła się na oczekiwania drugiej.

To nie jest moje rozumienie porozumienia.

Dobre negocjacje wymagają przede wszystkim ustalenia, co dla każdej ze stron jest naprawdę ważne.

Nie zawsze to, od czego rozpoczyna się rozmowa, jest rzeczywistym priorytetem.

Czasami stanowiska wydają się tak odległe, że trudno dostrzec przestrzeń do porozumienia.

Wtedy trzeba spojrzeć na sytuację szerzej.

Oddzielić oczekiwania od możliwości.

Zastanowić się, gdzie istnieje przestrzeń do ustępstw, a gdzie potrzebna jest stanowczość.

Przeanalizować konsekwencje proponowanych rozwiązań.

I przede wszystkim nie tracić z oczu celu.

Bo porozumienie nie jest wartością samą w sobie, jeżeli odbywa się kosztem istotnych interesów klienta.

Czasami najtrudniejsze jest odejście od własnego wyobrażenia o wygranej

W sporach majątkowych łatwo przywiązać się do jednego rozwiązania.

„Chcę dokładnie tak”.

„Nie zgodzę się na nic innego”.

„Skoro druga strona nie ustępuje, ja również nie ustąpię”.

Rozumiem takie podejście, szczególnie kiedy konflikt trwa długo.

Ale czasami warto zadać sobie pytanie:

Czy zależy mi na konkretnym sposobie zakończenia sporu, czy na rezultacie, który ten sposób miał mi zapewnić?

To nie zawsze jest to samo.

Można przez długi czas walczyć o rozwiązanie, które początkowo wydawało się jedynym możliwym, a później dostrzec, że istnieje również inna droga.

Nie oznacza to automatycznie rezygnacji ze swoich praw.

Czasami oznacza po prostu bardziej świadomy wybór.

O tym, dlaczego przed rozpoczęciem sporu warto ustalić, co rzeczywiście ma oznaczać jego pomyślne zakończenie, piszę również w tekście „Co właściwie znaczy wygrać sprawę?”.

Ugoda nie oznacza, że pełnomocnik miał mniej pracy

Wręcz przeciwnie.

Zdarza się, że wypracowanie porozumienia wymaga ogromnej cierpliwości, przygotowania i umiejętności przewidywania konsekwencji poszczególnych ustaleń.

Trzeba wiedzieć, czego chcemy.

Co możemy zaakceptować.

Jakie rozwiązania są bezpieczne.

Jakie kwestie muszą zostać jednoznacznie uregulowane.

I kiedy należy powiedzieć, że proponowane warunki nie odpowiadają interesowi klienta.

Dlatego nie traktuję negocjacji jako łatwiejszej wersji prowadzenia sprawy.

To po prostu inny sposób dochodzenia do celu.

W niektórych sytuacjach właściwą drogą jest postępowanie sądowe.

W innych warto najpierw sprawdzić, czy możliwe jest rozwiązanie sporu w drodze porozumienia.

Nie ma jednej odpowiedzi odpowiedniej dla wszystkich.

Są sprawy, w których najważniejsze jest to, że można wreszcie zamknąć pewien rozdział

W opisanej sprawie negocjacje zakończyły się zawarciem umowy notarialnej.

Nie było potrzeby prowadzenia długiego procesu sądowego.

Udało się osiągnąć porozumienie, które strony zaakceptowały.

I właśnie takie zakończenia dają mi szczególną satysfakcję.

Nie dlatego, że uniknięcie sądu zawsze jest lepsze.

Nie dlatego, że kompromis powinien być celem każdego postępowania.

Ale dlatego, że w tej konkretnej sytuacji udało się znaleźć rozwiązanie, które pozwoliło zakończyć spór.

A przecież właśnie po to często przychodzi się do prawnika.

Nie po to, żeby konflikt trwał jak najdłużej.

Tylko po to, żeby znaleźć z niego rozsądne wyjście.

Kwiaty są miłym gestem. Najważniejsze jest jednak to, co wydarzyło się wcześniej

Bukiet, który otrzymałam od klienta, był pięknym zakończeniem tej sprawy.

I oczywiście bardzo mnie ucieszył.

Ale kiedy patrzę na to zdjęcie, przypomina mi ono przede wszystkim o negocjacjach, rozmowach i drodze, którą trzeba było przejść, zanim możliwe stało się podpisanie umowy.

Lubię tę część swojego zawodu.

Lubię analizować, szukać rozwiązań, przewidywać konsekwencje i układać strategię.

Lubię również zdecydowanie reprezentować stanowisko klienta przed sądem, kiedy sytuacja tego wymaga.

Ale nie potrzebuję wyroku, żeby mieć poczucie dobrze wykonanej pracy.

Bo nie każda wygrana zapada na sali sądowej.

Czasami najważniejszy moment następuje przy stole, przy którym strony po długich rozmowach są wreszcie gotowe podpisać porozumienie.

I wtedy można zamknąć sprawę.

A czasem wyjść z kancelarii z kwiatami w rękach.


Arleta Dub-Brych
radca prawny

Od ponad 13 lat reprezentuję klientów w postępowaniach sądowych oraz pomagam im rozwiązywać spory majątkowe i dotyczące nieruchomości. W cyklu „Z perspektywy radcy prawnego” piszę o pracy pełnomocnika również od strony, której nie widać w przepisach — o decyzjach, negocjacjach i ludziach, których dotyczą prowadzone sprawy.

Obszar działania: Niegowa, Koniecpol, Szczekociny, Włodowice, Siewierz, Ogrodzieniec, Olkusz, Katowice, Częstochowa, Poręba, Poraj, Sosnowiec, Dąbrowa Górnicza, Będzin, Zawiercie, Myszków, Żarki, Lelów

Wstecz

Radca prawny

Arleta Dub-Brych

Od ponad 13 lat pomagam klientom podejmować świadome decyzje w sprawach, które dotyczą rodziny, dzieci, majątku, spadku i nieruchomości. Analizuję sytuację, wskazuję możliwe rozwiązania i ryzyka, przygotowuję strategię oraz reprezentuję klientów przed sądem.

Telefon+48 883 768 968 E-mailbiuro@legeartis-kancelaria.pl